Uit onderzoek blijft dat er in veel verzorgingstehuizen het een en ander tekort schiet. Slechte zorg, weinig sociaal contact of reflectie en er wordt te weinig tijd besteed aan ouderen. De cijfers zijn zelfs schrikbarend. Het is namelijk zo dat:
- 29% van de bewoners van verpleeghuizen- en verzorgingshuizen in Nederland eenzaam is (Bron: Nivel, februari 2008)
- 1 op de 10 tehuisbewoners nooit buiten komt, en 1 op de 5 (40.000 mensen) minder dan één keer per maand (Bron: Nivel, februari 2008)
- 40% van de tehuisbewoners vindt dat de verzorging gehaast gebeurt en dat het personeel onvoldoende tijd heeft voor een vertrouwelijk gesprek (Bron: Nivel, februari 2008)
En ook niet onbelangrijk is dat ouderen in zorginstellingen die meedoen aan groepsactiviteiten en vaker een praatje maken met het verzorgend personeel, oordelen positiever over hun leven. Het gaat dan niet zozeer om gesprekken tijdens de zorg, maar meer om een praatje tussendoor. Ze voelen zich bijvoorbeeld meer thuis, voelen zich veilig en minder eenzaam, vervelen zich minder en ervaren meer warmte en genegenheid. (Bron: Nivel, februari 2008)
Bezuinigingen binnen de zorg wordt als een van de grootste redenen genoemd als het gaat om de 'afgeraffelde zorg' die de patiënten krijgen. Hierdoor zouden de contactmomenten tussen zorgverlener en patiënt verminderen, wat dus uiteindelijk leid tot ontevredenheid en eenzaamheid.
Ook een tekort aan personeel en het management binnen een verzorgingstehuis wordt vaak genoemd als oorzaak hiervan die op den duur weer invloed op elkaar hebben. (Bron: Rijksoverheid, 2012 & Volkskrant, 2003).